« حرام است عشق»

زمین

به دامن بانوی آفتاب آویخته است

نمی پرسند چرا

و گالیله جان به در برده است

همه ی قانون ها امّا

مرا از تو دور می دارند

و پروا نمی کنند

 از ستاره ی بی مدار.

حلال است

خون کبوتر

لب باغچه

به پای گل سرخ.

حلال است

خون گل سرخ

به پای پیر سرداری ابله

بیگانه ی نام گل.

حلال است

 قامت مردان

به چوبهی بی جان دار

حلال نیست ولی

سرو سیراب اندام تو

به آغوش زنده ی من.

[زمین به دامن بانوی آفتاب آویخته است و

آفتاب به دامن بانوی کهکشان

و من

بر ابریشم خیال تو

بر گیسوان تو آویخته ام]

مرا باز می دارند از تو

و پروا ندارند

از ستارهی سرگردان بی مدار

که نظم آسمان را بر آشوبد آخر...

حرام است عشق

و حلال است دروغ

شگفتا!

از مجموعه ی« گیلاس و گندم» منوچهر آتشی

انتخاب و هدیه: حسن سلمانی