مدت هاست هیچ رویایی نمی بینم.

کسی رگ خواب مرا بگیرد.

نکند مرده باشم!؟

نیروانا جم

 «آهنگ»

از صلح می‌گویند یا از جنگ می‌خوانند؟!
دیوانه‌ها آواز بی‌آهنگ می‌خوانند

گاهی قناریها اگر در باغ هم باشند
مانند مرغان قفس دلتنگ می‌خوانند

کنج قفس می‌میرم و این خلق بازرگان
چون قصه‌ها مرگ مرا نیرنگ می‌دانند

سنگم به بدنامی زنند اکنون ولی روزی
نام مرا با اشک روی سنگ می‌خوانند

این ماهی افتاده در تنگ تماشا را
پس کی به آن دریای آبی‌رنگ می‌خوانند؟!

شاعر: فاضل نظری

 «دلباخته»

ای صورت پهلو به تبدل زده! ای رنگ
من با تو به دل یکدله کردن، تو به نیرنگ

گر شور به دریا زدنت نیست از این پس
بیهوده نکوبم سر سودازده بر سنگ

با من سر پیمانت اگر نیست نیایم
چون سایه به دنبال تو فرسنگ به فرسنگ

من رستم و سهراب تو! این جنگ چه جنگی است
گر زخم زنم حسرت و گر زخم خورم ننگ

یک روز دو دلباخته بودیم من و تو!
اکنون تو ز من دل‌زده‌ای! من ز تو دلتنگ

شاعر: فاضل نظری

«طلسم»

 در گذر از عاشقان رسید به فالم
دست مرا خواند و گریه کرد به حالم

روز ازل هم گریست آن ملک مست
نامه تقدیر را که بست به بالم

مثل اناری که از درخت بیفتد
در هیجان رسیدن به کمالم

هر رگ من رد یک ترک به تنم شد
منتظر یک اشاره است سفالم

بیشه شیران شرزه بود دو چشمش
کاش به سویش نرفته بود غزالم

هر که جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از که بنالم

شاعر: فاضل نظری

 بعد از این بگذار قلب بیقراری بشکند
گل نمی روید، چه غم گر شاخساری بشکند

باید این آیینه را برق نگاهی می شکست
پیش از آن ساعت که از بار غباری بشکند

گر بخواهم گل بروید بعد از این از سینه ام
صبر باید کرد تا سنگ مزاری بشکند

شانه هایم تاب زلفت را ندارد پس مخواه
تخته سنگی زیر پای آبشاری بشکند

کاروان غنچه های سرخ روزی می رسد
قیمت لب های سرخت روزگاری بشکند

 به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لب هایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر
هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

شاعر: فاضل نظری

 بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه ی مسئله هاست

شاعر: فاضل نظری

 در هیاهوی زندگی دریافتم چه دویدن هایی که فقط پاهایم را از من گرفت در حالی که گویی ایستاده بودم؛ چه غصه هایی که فقط باعث سپیدی موهایم شد، در حالی که قصّه ای کودکانه بیش نبود. دریافتم کسی هست که اگر بخواهد می شود و اگر نه، نمی شود!

« به همین سادگی!»

کاش نه می دویدم و نه غصه می خوردم؛ فقط او را می خواندم...!

نیروانا جم

 « آذربایجان در مبارزه است»

بجنگ ای فرزند وطن

بجنگ

برای یک وجب خاک

امروز هر گوشه به مبارزه برخواسته است

اگر سلاح نداشته باشند

مردم خود سلاح می شوند

با چنگ و دندان مبی جنگند

این فتوای شیاطین است

برای خاک خون ها ریخته شود

دست به گریبان می شوند

نبرد تن به تن

استخوان و کارد، مبارزه می کنند

سیل های وحشی

رودهای جاری

به لردوی وطن باز می گردند

ابرها را می شکافند و می گذرند

پرچم در هوا به اهتزاز درآمده است

به مبارزه برخواسته است

اگر آن خاک و سرزمین برنگردد

شمشیر در نیام نمی نشیند

قصاص ملت من است

برای رسیدن به حق

حقا که می جنگد.

شعر: زلیم خان یعقوب

دیلمانج: زین العابدین چمانی