" صحرایی پر از اسب "
 صد سال پیش بود 
 بهار از پنجره لبریز بود
 شکوفه ها روی لب های ریخته بودند
 و دهانم پر از صحبت باران بود
 درست صد سال پیش
 تو آمدی
 آن سوی میز نشستی 
 چشمت پر از ترنج بود 
               و سراسر آینه بود
 من محو حاشیه های زیبا بودم
 که ناگاه گفتی : دوستت دارم 

 تمام غنچه های گلدان باز شدند
 گارسن ها کر شدند
 مشتری ها ناپدید شدند
 من مانده بودم و تو
 در کافه ای بدون سقف
 در صحرایی پر از اسب
 و باران 
                 حرف تو را 
!تمام کرد

شعر: پونه ندائی

مجموعه شعر : صحرایی پر از اسب