آفتاب که می تابد،

پرنده که می خواند،

نسیم که می وزد،

با خودم می گویم؛

حتماً حال شما خوب است که جهان این همه زیباست!

شاد باشید!

حسین زاده

در زندگی آموختم؛

هر گاه خانه ای از برف ساختم،

هرگز برای آب شدنش نگریم!

نیروانا جم

همان قدر باش که برای تو هستند،

بیشتر که باشی، باعث سوء تفاهم می شود.

نیروانا جم

     « نقطه سر خط»

 از کمربندی اسلامشهر وارد جاده ی فرعی و خاکی   منتهی به شهرک کارتن شدم. از قاب آیینه ی جلو پیدا بود که پشت سرم چه گرد و خاکی به هوا بلند کرده ام.شهرک کارتن از دور و در میان مزارع ذرت و آفتابگردان مثل قلعه های باستانی به نظر می رسید.در انتهای راه خاکی تنها ورودی شهرک قرار داشت که با زنجیر فولادی کلفتی  که باز و بسته می شد اجازه ی ورود و خروج به آدم ها و ماشین ها می داد.مرد شصت و دو سه ساله ی شلخته ای در یک طرف دروازه روی چهارپایه ی چوبی نشسته بود و قوطی آبمیوه اش را سر می کشید.وقتی از او نشانی «بنگاه کاغذ رسول» را پرسیدم. چشم های نخودی اش را در چهره ی آفتاب سوخته اش گم کرد و با اشاره ی دست ته خیابان رو به رو را نشانم داد.تشکر کردم و به راه افتادم. از آیینه ی جلو می دیدم که با شیلنگ دور و برش را آب می پاشید تا گرد و خاک را بخواباند.

 خدایا!

 دستم به آسمانت نمی رسد؛اما تو که دستت به زمین می رسد،

بلندم کن!

مانی

بی تو حتی باران هم

بوی تشنگی می دهد!

میرزایف

 آدمی شکست را آسان باور می کند و پیروزی را سخت.

این چنین است که آسان شکست می خورد و سخت پیروز می شود.

میرزایف