"نمیتوان نوشت، عزیزم"

دریا خروشان و دیوانه وار،

رود هوائی و سودازده،آب خون آلود،

نمیتوان شنا کرد،آری شنا نمیتوان کرد،عزیزم

بنگر چه دردهائی اندر دلهاست

که بر رسن و ریسمان نمیتوان چیدشان

پرسشها از سنگ و کوه  می بارند

همچو باران یکریز بر سر می ریزند

همچو سرشک دیدگان جاری میشوند

نمیتوان نفسی تازه کرد و گشت و گذار کرد،عزیزم

یکی را زکوه،

یکی را ز بام می اندازد،

ترس و هراسی که بر سرمان جولان می دهد.

خوابها سر و ته ودرهم برهم گشته

نمیتوان تعبیر کرد،آری تعبیر نمیتوان کرد،عزیزم

هر دردی باشد مهرش را بر دل ما می نشاند

مائیم که قهر و عذاب زمین و آسمان را می کشیم

نگارنده و کاتب بنگاشته،

چنان مهر و مومش کرده

که یک سطر آن را نمیتوان زدود،عزیزم

سنبله چیست؟

                      بهتر از بذر میدانم

کوه چه می کشد؟

                      بهتر از تو میدانم

آنچه تو میدانی ،نیز فراتر و بهتر از تو می دانم

نمیتوان نوشت ،آری نمیتوان نگاشت ، عزیزم

شاعر:زلیم خان یعقوب                                   

دیلمانج:زین العابدین چمانی