« چهل سالگی»

ای سرو سرفراز

اینک جمال را به کمال

                          اینک

در اوج دلبری

نیکوتر از همیشه

**

از بیست سال پیش

در بیست سالگی

آن دختر یگانه

                شهدخت دختران

تا این زن یگانه

                زیبای بانوان

بر ما چه رفت از پس آن سال و سال ها؟

تو آن مسافر سفر شور و حال ها

من، این نشسته در دل رنج و ملال ها

**

باران چه نقش ها را

از شیشه های پنجره ها شست

اما،

بر لوح سینه ام

این سینه ی چو آینه

-         بی هیچ کینه ام

بنشسته نقش عشق تو

                ناشسته کس ز دل

تا این زمان که خم شده چون تاک پیکرم

و برف روزگار

-         که بنشسته بر سرم

اینک منم

در عنفوان پیری

آغاز روزگار زمینگیری

اما هنوز هم

در چشم من یگانه ای و جاودانه ای

آری هنوز هم

معیار تازه ای ز وجاهت

در خورد شعرهای خوش عاشقانه ای

چون شعر ناب حافظ

روح ترانه ای.